۲۳ ژوئن ۲۰۲۶ - یک مطالعه کوهورت (هم‌گروهی) آینده‌نگر که اخیراً در نشریۀ JAMA Network Open منتشر شده است، نشان می‌دهد که انجام مداوم تمرینات مقاومتی با کاهش خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ (T2D) در میان متخصصان حوزه سلامت (HCPs) مرتبط است.

محققان با استفاده از داده‌های سه مطالعه بزرگ در ایالات متحده که نزدیک به دو دهه ۱۴۳,۷۱۵ بزرگسال را تحت نظر داشتند، به این نتیجه رسیدند شرکت‌کنندگانی که علاوه بر تمرینات مقاومتی، فعالیت‌های هوازی (مانند پیاده‌روی سریع) انجام داده و زمان تماشای تلویزیون را نیز کاهش داده بودند، بیشترین میزان کاهش خطر را تجربه کردند. این یافته‌ها بر اهمیت فعالیت بدنی منظم و مستمر برای پیشگیری طولانی‌مدت از دیابت تأکید می‌کند.

دیابت نوع ۲، همچنان یک چالش سلامت جهانی است. متخصصان سلامت، فعالیت بدنی منظم را برای پیشگیری و مدیریت این بیماری توصیه می‌کنند. در ایالات متحده، مقامات بهداشتی توصیه می‌کنند که علاوه بر ورزش‌های هوازی، حداقل دو بار در هفته تمرینات مقاومتی انجام شود. محققان در حال تلاش برای توسعه استراتژی‌هایی جهت بهینه‌سازی تمرینات مقاومتی برای پیشگیری از دیابت نوع ۲ هستند؛ با این حال، مطالعات اندکی مزایای ترکیب روش‌های مختلف ورزشی (مانند تمرینات مقاومتی و هوازی) را همزمان با کاهش رفتارهای بی‌تحرک بررسی کرده‌اند. همچنین، تأثیر تغییرات رفتاری و استمرار در ورزش بر نتایج سلامت بلندمدت همچنان به طور دقیق مشخص نیست.

درباره این مطالعه

این تحقیق بر پایه داده‌های سه مطالعه بسیار بزرگ و معتبر در ایالات متحده انجام شده است که شامل بیش از ۱۴۰ هزار متخصص حوزه سلامت بود. دانشمندان برای سال‌های متمادی (نزدیک به دو دهه) این افراد را زیر نظر داشتند تا ببینند آیا انجام منظم تمرینات قدرتی، ورزش‌های هوازی و کاهش زمان تماشای تلویزیون، واقعاً در پیشگیری از دیابت نوع ۲ موثر است یا خیر. این مطالعه به‌ویژه بر روی تغییرات فعالیت بدنی افراد در دوران میان‌سالی تمرکز کرده تا مشخص شود چگونه تغییر در سبک زندگی در طول سال‌ها می‌تواند سلامت آن‌ها را تضمین کند.

از نظر علمی، این تحلیل بسیار دقیق و هوشمندانه انجام شده است؛ محققان فقط به یک نگاه سطحی بسنده نکردند، بلکه با استفاده از روش‌های پیشرفته آماری، اثر عوامل مختلفی مثل سن، رژیم غذایی، وزن، دور کمر و حتی سوابق خانوادگی را از هم جدا کردند. آن‌ها با این کار اطمینان حاصل کردند که نتایج به‌دست‌آمده از کاهش خطر دیابت، مستقیماً ناشی از فعالیت بدنی است و نه بر اثر عوامل دیگر. همچنین در تحلیل‌های حساسیت، آن‌ها متخصصان حوزه سلامت را که سطح بسیار بالایی از فعالیت هوازی داشتند یا دچار آرتروز یا بیماری انسدادی مزمن ریوی (COPD) بودند، از مطالعه حذف کردند.این دقت بالا در تحلیل داده‌ها، باعث شده تا نتایج این تحقیق بسیار قابل اعتماد و معتبر باشد.

نتایج

میانگین سنی شرکت‌کنندگان در مطالعه ۵۶ سال بود؛ بیش از ۷۸٪ از آن‌ها زن و نزدیک به ۹۷٪ سفیدپوست بودند. طی ۱۹ سال دوره پیگیری، ۱۰,۰۳۸ شرکت‌کننده به دیابت نوع ۲ (T2D) مبتلا شدند. محققان دریافتند که سطوح بالا و مداومِ تمرینات مقاومتی با بیشترین میزان کاهش خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ همراه بوده است. افزایش فعالیت‌های هوازی، در کنار محدود کردن زمان تماشای تلویزیون، این خطر را بیش از پیش کاهش داد.

به طور مشخص، در مقایسه با افرادی که تمرینات مقاومتی انجام نمی‌دادند، کسانی که حداقل ۲ ساعت در هفته تمرینات مقاومتی داشتند، با خطر کمتری برای ابتلا به دیابت نوع ۲ مواجه بودند (نسبت خطر یا HRبرابر با ۰.۷۳). مزایای سلامتی همچنین با میزان استمرار در تمرینات، تناسب مستقیم داشت.

بزرگسالانی که در میان‌سالی به‌طور مداوم تمرینات مقاومتی سطح بالا (حداقل ۳۰ دقیقه در هفته) انجام می‌دادند، با ۴۲٪ خطر کمتر برای ابتلا به دیابت نوع ۲ روبرو بودند (HR برابر با ۰.۵۸). تحلیل «مسیر تغییرات» نشان داد افرادی که حجم تمرینات مقاومتی خود را در طول زمان افزایش دادند، نسبت به کسانی که سطح تمریناتشان همواره پایین باقی مانده بود، ابتلا به دیابت نوع ۲ کمتری داشتند که این امر معادل حدود ۲۱٪ کاهش خطر بود (HR برابر با ۰.۷۹). در مقابل، الگوی تمرینات مقاومتی نوسانی (غیرمداوم) ارتباط معناداری با کاهش خطر دیابت نوع ۲ نداشت.

افرادی که توصیه‌های مربوط به تمرینات مقاومتی و فعالیت هوازی را رعایت کرده و زمان بی‌تحرکی خود را نیز محدود کرده بودند، کمترین میزان خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ را داشتند. افرادی که حداقل ۱ ساعت در هفته تمرینات مقاومتی انجام می‌دادند، حداقل ۱۵ ساعت در هفته فعالیت هوازی (بر اساس واحد MET) داشتند و تماشای تلویزیون را به کمتر از ۲ ساعت در روز محدود کرده بودند، با کمترین میزان خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ روبرو بودند ( HRبرابر با ۰.۳۸).

تیم تحقیق پس از تنظیم متغیرهایی مانند سن، سابقه خانوادگی دیابت، مصرف سیگار، مصرف الکل، کیفیت رژیم غذایی، وضعیت یائسگی و فعالیت هوازی، به نتایج مشابهی دست یافت. تنظیم اضافی برای متغیرهایی نظیر دور کمر در ابتدای مطالعه، کاهش وزن عمدی یا تغییرات شاخص توده بدنی (BMI) در طول زمان، تنها تأثیر اندکی بر تضعیف این ارتباطات داشت. تحلیل‌های حساسیت نیز نتایج مشابهی را نشان دادند که حاکی از استحکام و قابل‌اعتماد بودن یافته‌هاست.

نتیجه‌گیری

بر اساس این یافته‌ها، انجام مداوم تمرینات مقاومتی، به‌ویژه زمانی که همراه با ورزش‌های هوازی و کاهش زمان تماشای تلویزیون باشد، با کاهش قابل‌توجه خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ در میان متخصصان حوزه سلامت بزرگسال مرتبط است.

این یافته‌ها از توصیه‌های فعلی که تمرینات مقاومتی و فعالیت‌های هوازی را به عنوان بخشی از استراتژی‌های پیشگیری از دیابت نوع ۲ تشویق می‌کنند، حمایت می‌کند. با این حال، نمی‌توان احتمال وجود عوامل مخدوش‌کننده باقی‌مانده را نادیده گرفت، زیرا شرکت‌کنندگانی که تمرینات مستمرتری داشتند، تمایل داشتند سبک زندگی سالم‌تری نیز داشته باشند.

در مطالعات آینده، محققان باید از جمعیت‌های متنوع‌تر و معیارهای عینی‌تر برای سنجش تمرینات مقاومتی (از جمله جزئیات مربوط به نوع تمرین، شدت و نظارت بر اجرای آن) استفاده کنند تا اعتبار و قابلیت تعمیم یافته‌های مطالعه بهبود یابد.

منبع:

https://www.news-medical.net/news/20260623/Strength-training-plus-cardio-cuts-type-2-diabetes-risk-the-most.aspx